Deze is voor mijn rekening

Freya vertelt zichzelf dat ze hier is voor de koffie.

Het is een redelijk excuus. Het café ligt dicht bij haar appartement en de Wi-Fi is betrouwbaar. Ze heeft op slechtere plekken op afstand gewerkt als ze een deadline moest halen.

Het is niet eens een slecht café — verre van dat. Het zit gewoon vol met hippe, hipster studenten die nergens anders heen hoeven te gaan. Het geeft haar het gevoel dat ze oud is. 

Maar er is koffie. Dat is alles wat dit is. Het heeft niets te maken met de ongelooflijk hete, zacht-masc barista waar ze sinds gisteren niet aan op kan houden te denken.

Freya heeft haar telefoon al uit haar jaszak gehaald en bladert door e-mails die ze half heeft gelezen en berichten waarop ze nog niet heeft gereageerd. Er is een journalist bij wie ze nog moet terugkomen, een klant die op aanpassingen wacht, en een concept-PR-campagne die nog steeds niet helemaal aanslaat zoals ze wil.

Normaal zou ze nu al helemaal in haar eigen hoofd zitten, reacties voorbereiden, zinnen bijschaven en haar standpunten aanscherpen. Maar dat doet ze niet.

Omdat ze op zoek is naar haar. Het is subtiel. Automatisch genoeg om het zelf bijna niet door te hebben. Bijna.

Achter de toonbank staat Alex, precies op dezelfde plek als gisteren, zoals Freya had gehoopt, zonder dat bewust aan zichzelf toe te geven. Mouwen opgestroopt, tatoeages die even het licht vangen voordat ze weer onder de nonchalante kleding verdwijnen, donkere, zachte krullen opgestoken in een rommelige knot boven op haar hoofd; haar bewegingen blijven onverstoorbaar terwijl ze een lange rij klanten afwerkt.

Zo verdomd mooi. 

Freya sluit zich aan bij de lijn. Ze kijkt naar Alex door de openingen tussen de hoofden van de mensen voor haar. Ze kan haar ogen niet van haar handen afhouden. De manier waarop haar lange, sterke vingers zich om de mokken wikkelen, stevig krullend rond het keramiek terwijl ze ze met geoefende lichtheid over de toonbank schuift, haar duim langs het handvat strijkt voordat ze loslaat. Hoe de pezen op de rug van haar gebruinde handen subtiel verschuiven onder de huid terwijl ze een shot trekt, aan een wijzerplaat draait, stoom van een oppervlak veegt. Zelfs de kleinste gebaren—het afkloppen van overtollig koffiedik, het flick van haar pols om water af te schudden—brengen Freya in een bijna trance-achtige toestand, wensend dat die handen op haar waren, die vingers diep in haar begraven.

Ze was niet van plan terug te komen, niet zo snel. Gisteren was… eigenlijk niets. Een korte interactie. Namen uitgewisseld. Niets om te onthouden.

En toch—

Ze herinnert zich elk woord. 

De manier waarop Alex naar haar had gekeken. De manier waarop Freya’s naam uit Alex’ mond had geklonken, alsof ze die bewust had onthouden in plaats van hem van de bestelling af te lezen. De aanraking van Alex’ vingers toen ze haar het kopje aanreikte, kort maar geladen genoeg om Freya het uren later nog te laten voelen, terwijl ze het onbedoeld steeds opnieuw voor zich zag.

Dat is belachelijk. Dat weet ze. Zeker maakt ze er gewoon iets van in haar hoofd—maakt ze van niets iets. Zij runt haar eigen public relations bedrijf verdomme—een industrie gebouwd op het creëren van interesse waar niet veel is. Ze weet hoe makkelijk aandacht kan worden gefabriceerd, hoe snel iets kleins belangrijk kan lijken als je het goed inkadert. Dat is alles wat dit is, haar geest doet wat het is getraind om te doen, niet de werkelijkheid.

Freya stapt naar voren.

De lijn beweegt. Alex kijkt op en haar donkerbruine ogen met lange wimpers ontmoeten meteen die van Freya.

En daar is het weer—dat moment. Die ene exacte, precieze seconde waarin Alex’ aandacht volledig op Freya rust en Freya zich weer op haar gemak voelt. 

Alex' mond krult een klein beetje. “Nu al terug, hè?”

Een tinteling begint onmiddellijk tussen de dijen van Freya.

“Handige locatie,” antwoordt ze luchtig, terwijl ze haar schouders ophaalt en er een grijns op haar gezicht verschijnt. 

Alex neuriët, een zachte mmhmm gecombineerd met een knikje, alsof ze dat niet helemaal gelooft. “Natuurlijk. 

“Freya, toch?”

Alex herinnert zich haar naam. Goed teken. Freya knikt, zonder haar blik af te wenden.

“Dezelfde bestelling als gisteren?” Alex vraagt, met glinsterende ogen.

Freya zou ja moeten zeggen. Houd het simpel. Ze is gevleid dat Alex het zelfs onthoudt. Dat moet nog een goed teken zijn, toch?  Of is Alex gewoon zo goed in haar werk dat ze ieders drankje onthoudt?

Freya houdt haar hoofd een beetje schuin. “Wat zou jij aanraden?”

Alex' gezichtsuitdrukking verandert. Een sprankje interesse. Of goedkeuring, misschien. Misschien zelfs een soort opluchting, alsof ze erop had gewacht dat iemand haar dat zou vragen. 

“Zo,” zegt ze, terwijl ze op de toonbank leunt en Freya eens goed bekijkt. Ze ziet de laptoptas, het notitieboek onder haar arm en de warrige plukjes honingblond haar die Freya niet had opgemerkt. “Je ziet eruit alsof je het vandaag behoorlijk druk hebt.” 

Freya laat een zachte lach horen. “Ik heb altijd veel aan mijn hoofd.”

“Dan heb je waarschijnlijk iets sterkers nodig.” Ze likt onbedoeld haar lippen en Freya’s ogen schieten naar Alex’ tong. Het was maar een flits, maar Freya voelt haar knieën zwak worden bij de gedachte aan die tong op haar, in haar mond, op haar nek, flikkerend tegen haar tepels, drukkend en glijdend tegen haar clitoris. Ze is al zo nat. 

Alex draait zich een beetje om en reikt naar een zak koffiebonen. “Dit,” zegt ze, terwijl ze oogcontact houdt, “is een single-originkoffie uit Colombia. Toetsen van bruine suiker, melkchocolade en geroosterde amandel, met een vleugje specerijen als je goed proeft. Het geeft niet meteen alles prijs; het houdt je in spanning.” Ze grijnst, en Freya kan niet anders dan denken dat Alex het niet meer over de koffie heeft. 

Freya giechelt zachtjes en kijkt door haar wimpers omhoog naar Alex. “Klinkt als een uitdaging.”

“Eentje die je wil accepteren?”

“Waarom niet? Laten we het leven op de rand leven.”

“Rock ’n’ roll. Ik maak het met havermelk, precies zoals je gisteren bij je latte had, en ik doe er wat kaneel overheen.”

Freya glimlacht. “Perfect.”

“Deze is voor mij,” zegt Alex, terwijl ze zich al naar het koffiezetapparaat draait. “Experimentele aanbeveling en dat alles.”

Freya trekt haar wenkbrauwen op. “Oh, weet je het zeker? Ik…”

“Zoek een tafel,” zegt Alex over haar schouder voordat Freya kan eindigen. Ik breng het wel, dan hoef je niet te wachten.”

“Bedankt”, zegt Freya tegen de rug van Alex, haar blik opgevangen op het strookje blootgestelde bronskleurige huid dat tussen de blouse en jeans van Alex uitpiept – een aanblik waar Freya bijna van gaat kwijlen. Ze knippert met haar ogen om de gedachte van haar vingers die Alex’ rug vastgrijpen terwijl Alex bovenop haar ligt en haar neukt, haar heupen in haar draaiend, weg te jagen. 

Freya gaat onbedoeld aan dezelfde tafel zitten waar ze gisteren ook zat. Dit voelt als een tweede kans. Ze had gisteren niet om het nummer van Alex gevraagd; haar zenuwen hadden de overhand gekregen, maar alle signalen zeiden haar dat ze ervoor moest gaan. 

Haar laptop komt tevoorschijn, e-mails gaan weer open en haar hersenen proberen weer in hun gebruikelijke ritme te komen. Het lukt haar niet helemaal. Hoe kan ze in vredesnaam werken als Alex in dezelfde kamer als haar is? Wanneer Alex op het punt staat een gepersonaliseerd drankje van het huis voor haar te brengen?

Freya kijkt omhoog als ze nadert, dan snel weer naar beneden, en dan weer omhoog—gevangen tussen het willen tonen van zelfvertrouwen en het niet helemaal vertrouwen op zichzelf om dat te doen.

Alex plaatst de beker voorzichtig voor Freya.

“Je vertelt me wat je ervan vindt?” vraagt ze.

“Ik weet zeker dat ik het geweldig zal vinden,” antwoordt Freya glimlachend, terwijl ze de cup al oppakt en haar handen eraan warmt.

"Ik zet je latte alvast achter de coulissen klaar voor het geval dit vreselijk misgaat."

Freya glimlacht geruststellend. "Het zal niet misgaan. Ik vertrouw je."

“Beroemde laatste woorden”, zegt Alex lachend voordat ze zich opricht en terug achter de toonbank loopt.

Freya kijkt haar na.

Natuurlijk doet ze dat. Alex' kont in die spijkerbroek. Heilige Maria, moeder van God.

Ze heeft het gevoel dat Alex haar zal kijken terwijl ze de eerste slok neemt. Ze kijkt niet over om het te bevestigen, maar ze kan haar ogen op haar voelen. Freya heft de beker, klaar om haar best te doen om haar beste “ditis heerlijk” uitdrukking te doen, al voorbereid op iets dat te bitter, te ambachtelijk is, het soort koffie waar alleen kenners en klootzakken van genieten.

In plaats daarvan is het niets van dat alles.

Het is eerst fel en wordt dan bijna meteen zachter en warmer. Een smeltende, zijdezachte chocoladesmaak waarvan ze niet wist dat koffie die kon hebben. 

Wanneer ze terugkijkt naar de toonbank, staat Alex daar, achteloos een mok af te drogen met een doek, grijnzend, naar haar kijkend, en niet eens pogend om het te verbergen. 

Freya geeft een duim omhoog, een beetje enthousiaster dan bedoeld, en wijst dan naar de beker.

Alex stoot zachtjes met haar vuist in de lucht, alsof ze iets viert.

***

Freya lukt het om wat werk te doen voordat ze opgeeft en haar aandacht weer laat afdwalen naar Alex. Ze is bezig, natuurlijk. Pratend met klanten, lachend om iets wat Freya niet kan horen, bewegend tussen de machines en bekers met datzelfde gemakkelijke zelfvertrouwen, alsof ze in haar element is.

Het laptopscherm van Freya wordt iets donkerder door inactiviteit. Ze klikt het weer wakker, zucht binnensmonds, geeft uiteindelijk het voorwenden op en begint haar meerdere geopende pagina's af te sluiten.

Alex komt eraan. Shit. Dit is Freya's kans om haar nummer te vragen en het deze keer niet te verpesten.

Freya opent haar mond, met de bedoeling er normaal over te doen. Casual. Gecontroleerd. “Mag ik vragen––”

Alex doet hetzelfde. “Wil je––”

Ze stoppen allebei en lachen. Er gaat een seconde voorbij.

“Jij mag eerst,” zegt Freya.

“Wil je … nog een kop koffie?”

Freya knippert. "O," zegt ze. Haar glimlach hapert heel even, maar ze herstelt zich. "Ik dacht dat je zou vragen – laat maar."

“Wat wilde je zeggen?” vraagt Alex, haar ogen zien er hoopvol uit. 

Freya raakt van haar stuk en krijgt de woorden die ze zo graag wil zeggen niet over haar lippen. Ze schudt haar hoofd en begint in verwarring haar spullen in te pakken. “Het stelt niets voor. Maar bedankt voor de koffie, die was heerlijk.” Ze staat op om weg te gaan.

“Wacht,” zegt Alex terwijl Freya zich omdraait. “Zou ik misschien… je nummer mogen?” 

Freyas ogen worden iets groter en ze voelt een onmiddellijke pulsering tussen haar benen. “Ik… wilde je hetzelfde vragen,” zegt ze, haar stem klinkt een beetje kwetsbaar.

Alex grijnst, een beetje ongelovig. “Dat is… eigenlijk best perfect.” Ze veegt haar handen af aan haar schort en haalt haar telefoon uit haar zak. “Ik wilde ook zeggen, als je later niets te doen hebt, moet je eens langskomen bij de bar waar ik werk—ik kan nog wel een experimenteel drankje voor je in elkaar flansen.” Ze geeft haar telefoon aan Freya.

“Oh? Ja, volgens mij ben ik vanavond vrij,” zegt Freya met een verlegen glimlach, terwijl ze haar nummer in Alex’ telefoon typt. “Werk je twee banen?”“Dat

doe ik inderdaad,” zegt Alex, waarbij een zachte toon van trots in haar stem doorklinkt. “Ik vind het wel geweldig. Ik spaar om op een dag mijn eigen zaak te openen: een queer plek—overdag een koffietentje dat ‘s avonds verandert in een ontspannen wijnbar. Gedimd licht, kleine hapjes, toffe muziek, dat soort dingen.”

Er trekt iets in Freya’s maag. Ze is zich plotseling heel bewust van hoe dicht ze bij elkaar staan. Of de handen van Alex, haar stem, het zelfvertrouwen dat door alles wat ze zegt heen geweven zit. Haar passie, haar ambitie, haar drive.

God. Freya wil naar voren leunen. In plaats daarvan houdt ze haar gezicht rustig en beheerst, alsof ze niet net een beetje van haar stuk is gebracht, en geeft ze Alex' telefoon terug. “Wauw, dat vind ik een geweldig idee,” zegt ze. Haar stem klinkt kalm, ook al is de rest van haar dat niet. Klinkt verdomd geweldig.

Alex lacht. “Ik heb je net gebeld, dus nu heb je mijn nummer ook.”

“Geweldig, stuur de details via sms en ik zie je later,” zegt Freya zo zelfverzekerd als ze kan.

“Ik kijk er naar uit om je volgende drankje te maken,” zegt Alex, terwijl haar ogen naar Freya’s lippen schieten.

***

Tegen de tijd dat Freya aankomt, bruist de zaak al. Ze heeft het bewust tot laat uitgesteld, omdat ze weet dat de bar om 11 uur sluit en Alex dan klaar is met werken.

Ze is nog geen twee stappen binnen of ze ziet Alex al naar haar zwaaien en naar het uiteinde van de bar wijzen.

Freya volgt haar instructies op. Eén kruk staat iets apart van de andere, verscholen net achter de bocht van de bar. Niet verborgen, maar een beetje privater. Opzij gezet, alleen voor haar.

Alex’ glimlach geeft Freya al een stoot in haar maag en clitoris tegelijk. Ze glijdt op de kruk, grijnst terug en strijkt haar zijdezachte zwarte jurk glad over haar knieën terwijl ze gaat zitten.

“Je ziet er verdomd prachtig uit,” zegt Alex met verleidelijk oogcontact dat Freya ter plekke zou kunnen doen smelten.  

Ze beweegt een beetje op de kruk, terwijl ze probeert de behoeftige pijn van de opwinding tussen haar benen te stillen. “Je weet zeker dat het niet te veel is?” vraagt ze terwijl ze naar haar eigen jurk en hakken kijkt.“Het

is perfect,” zegt Alex, terwijl haar ogen langs Freya’s lichaam reizen voordat ze haar onderarmen op de bar laat rusten. “Oké. Tijd voor je verrassingscocktail.”

Freya trekt een wenkbrauw op. “Oh?”

“Maar eerst ga ik je een paar vragen stellen.”

“Ga je gang.”

“Fruitig of romig?”

“Fruity.”

“Krachtig of soepel?”

“Ergens in het midden.”

"Zoet of zuur?"

"Zoet."

Alex knikt één keer. Dan komt ze in beweging. “Ik ben zo terug, lieverd.”

Freya kijkt naar haar. Alex beweegt alsof ze hier hoort op een manier die niet aangeleerd kan worden—flesjes pakken zonder aarzeling, snel afmeten, handen die op instinct werken; ze is als een artiest bij haar canvas.

Ijs. Een bleke amberkleurige drank die Freya niet herkent. Daarna iets lichters. Daarna een scheutje uit een fles met een handgeschreven label. Freya laat haar ogen over het lichaam van Alex dwalen. Ze merkt dat Alex geen beha draagt. Haar tepels zijn hard onder haar strakke T-shirt. Fuck. Freya wil ze in haar mond hebben.

Frambozen. Limoen. Soda. Alex slaat de shaker dicht en neemt hem in beide handen. Ze begint de beweging gemakkelijk, vindt een ritme en blijft daarbij. Haar bewegingen gelijkmatig. Gecontroleerd. Consistent. En zo verdomd heet. 

Haar onderarmen spannen zich subtiel aan bij elke herhaling, spieren verschuiven onder getatoeëerde huid, biceps spannen zich net genoeg aan om het zwakke licht op te vangen terwijl ze werkt. Het is moeiteloos, alsof ze dit de hele nacht zou kunnen doen zonder haar tempo te veranderen.

En dan kijkt ze opzij.

Ze betrapt Freya erop dat ze kijkt.

Ze kijkt niet weg, ze grijnst alleen maar en houdt het ritme vast, alsof ze precies weet wat ze doet, alsof ze Freya het laat zien. Er is geen manier dat ze de drank zo lang moet schudden.

Freya's kutje klopt. Haar adem stottert een beetje, haar lichaam reageert voordat ze het kan stoppen, een langzame hitte verzamelt zich laag en bouwt zich op een manier op die gevaarlijk dicht bij het overlopen voelt.

Ze beweegt op haar stoel, bijt op haar lip, houdt de rand van de bar vast en voelt bijna Alex in haar, Freya op haar schoot, rijdend op de vingers van Alex. Vingers die naar binnen duwen, naar binnen, naar binnen, hard en dwingend, en Freya's kutje pulseert, passend bij het tempo van wat ze kijkt.

Iets in Freya’s uitdrukking moet haar verraden hebben, want Alex’ blik wordt scherper en sleept langzaam over Freya heen, alsof ze haar in realtime leest. Alex’ mond opent zich licht en er is honger in haar ogen.

Freya stelt zich voor hoe Alex haar op haar rug draait. Even voelt het te echt, de nabijheid, de druk, het ingebeelde gewicht van Alex, het gelijkmatige ritme van Alex' bewegingen in haar. Freya klemt haar dijen tegen elkaar en dan, oh fuck, komt ze klaar, daar, op haar stoel. 

Gelukkig overstemt de luide muziek de zachte, onwillekeurige geluidjes die ze niet helemaal kan tegenhouden. Freya laat haar hoofd in haar handen zakken. Ze voelt haar gezicht warm worden en probeert er normaal uit te zien, normaal te zijn.

Jezus.

Ze waagt het om even op te kijken —

Alex' kaak verschuift als ze slikt, haar ogen iets wijder dan een paar seconden geleden.

Ja.

Ze weet het.

Freya’s maag draait om, voor de helft doodschaamte en voor de helft nog niet helemaal terug in haar lichaam.

Alex onderdrukt een glimlach en schenkt de drank door een zeef in het glas, waar de kleur zich ontwikkelt tot iets warms en neveligs—roségoud, licht troebel.

Limoen, eenmaal uitgeknepen over de bovenkant. Laten vallen.

Vervolgens brengt ze het naar Freya, terwijl ze het gedeeltelijk ondergedompelde rietje tussen twee vingers houdt, en het aan Freya's lippen aanbiedt terwijl ze haar de meest sexy glimlach geeft die Freya in haar hele leven heeft gezien.

Ze neemt zonder twijfel een slokje, houdt Alex' blik vast terwijl ze zuigt en slikt dan door. "Verdomd sensationeel," zegt ze. "Je bent hier goed in."

“Nog beter dan ik dacht, blijkbaar.” Zegt Alex grijnzend, haar ogen dalen – langzaam – naar Freya’s mond. Er is een tel, alsof Alex beslist of ze de ruimte tussen hen zal overbruggen. Dan doet ze het.

Ze leunt over de bar, verkleint de afstand, een hand licht tegen het oppervlak gestut terwijl ze naar Freya reikt. Haar duim gaat omhoog, doelbewust, drukt zachtjes tegen Freya’s onderlip om het spoor van het drankje op te vangen dat achterblijft.

De aanraking is niet snel.

Het gaat heel even langzaam, net lang genoeg om Freya alles te laten voelen. Ze voelt het in haar hele lichaam. Haar adem stokt. Haar ogen vallen heel even dicht. Dan zuigt Freya haar duim schoon.

Geen van beiden beweegt.

En voor een seconde voelt het alsof de bar, de kamer, alles anders, volledig is verdwenen.

“Dan,” roept Alex over haar schouder zonder Freya uit het oog te verliezen. “Kun jij vanavond afsluiten?”

“Natuurlijk, Lex,” zegt een van de andere bartenders met een veelbetekenende grijns, aangezien hij het einde van het contact tussen Alex en Freya al had opgevangen. 

“Laten we gaan,” zegt Alex zonder aarzelen, komt aan de kant van de bar en pakt Freya’s hand. “Nu.”

***

De deur krijgt nauwelijks de tijd om dicht te klikken.

Freya is nog half gedraaid na het naar binnen stappen wanneer Alex er al is—dichtbij, dichterbij dan ze eerder is geweest. Op haar hakken komt Freya precies bij Alex uit—oog in oog, mond op mond. Alex' vingers raken Freya's kaak. Licht. Opzettelijk. Leidend.

Freya’s hart klopt plotseling te hard. 

De blik van Alex valt kort op haar mond.

Dan weer terug naar haar ogen. 

Er gaat een adem tussen hen in.

En dan buigt Alex zich naar voren.

Hun lippen raken elkaar, eerst zacht, een halve seconde aarzelend, dan wordt het dieper met alles wat is opgebouwd sinds die eerste blik door de koffiebar.

Freya ademt uit, één hand die instinctief naar de arm van Alex reikt, zichzelf grondend, zich aan haar vastklampend.

Alex drukt zich dichterbij, zodat hun lichamen op één lijn liggen, en Freya kreunt in haar mond. 

Alex' hand glijdt van Freya's kaak naar haar nek en houdt haar daar vast, terwijl de kus nog intenser wordt.

Freya's vingers spannen zich aan in de stof van Alex' T-shirt, en dan schuift ze het van zich af, waardoor er nog meer tatoeages, parmantige borsten en harde tepels zichtbaar worden. 

Alex trekt zich net genoeg terug om het te laten gebeuren, net genoeg voor Freya om de stof omhoog en over haar hoofd te trekken, haar handen alweer terug op haar op het moment dat het weg is, alsof ze de ruimte geen seconde kan verdragen. 

Freya’s handen stoppen niet met bewegen, over Alex’ schouders, langs haar strakke armen, over haar rug, knijpend in haar warme borsten—haar in kaart brengend alsof ze moet bevestigen dat dit echt gebeurt en niet alleen de beste fantasie is die ze ooit heeft gehad. “Je bent zo verdomd lekker,” piept Freya, haar lippen nog steeds in contact met die van Alex.

“Je bent verdomd perfect,” zegt Alex snel. Haar handen liggen nu op Freya’s taille, stevig, beslist, en ze loopt achteruit zonder oogcontact te verbreken totdat Freya’s rug de muur raakt.

Een zachte impact.

Alex' mond vindt Freya's nek en haar tong strijkt langzaam tegen haar huid. Freya's hoofd buigt licht naar achteren, waardoor ze onbewust meer toegang geeft, haar handen grijpen nu steviger vast en trekken Alex dichterbij in plaats van alleen maar vast te houden.

Alex' handen trekken de stof van Freya's jurk omhoog over haar gladde dijen, haar hand landt op kanten ondergoed. Ze drukt al haar vingers en de hiel van haar hand op het kant, voelt de natheid die al is doorgeweekt. Freya haalt scherp adem en kreunt toen. Alex' hand blijft niet stil—manoeuvreert, masseert, kneedt, leert, ontdekt waar Freya het meest op reageert en doet het dan weer, dit keer langzamer. Zachtjes bijt ze in Freya's nek terwijl ze dat doet.

Freya's been is om Alex' rug geslagen. Alex pakt haar andere been op en draagt haar naar het bed, slechts een paar meter van de voordeur in haar kleine appartement, en legt haar neer, haar torso tussen Freya's benen, Freya's jurk gerimpeld om haar middel. 

Haar hand glijdt langs Freya's zijde, stopt bij haar heup en trekt met haar vingertop een lijn over de bovenkant van Freya's ondergoed en naar beneden tussen haar lippen, waardoor Freya opspringt van plezier. Haar vinger beweegt naar de rand van haar ondergoed, volgt de naad langs haar lies en trekt dan langzaam de doorweekte stof weg van Freya's poes, terwijl ze haar middelvinger rechtstreeks naar binnen glijdt. Freya kreunt en gooit haar hoofd naar achteren. 

Alex' soepele vinger vindt gemakkelijk een ritme diep in Freya, en Freya denkt heel even aan Alex met de cocktailshaker, hoe alleen al het kijken naar haar ervoor had gezorgd dat Freya kwam. Gestadig, nauwgezet, ritmisch, de leiding nemend. Ze glijdt naar binnen en naar boven, naar binnen en naar boven. Nooit helemaal naar buiten komen. Naar binnen en naar boven, naar binnen en naar boven, en masseert haar G-spot met overweldigende nauwkeurigheid.

“Ik moet je proeven,” zegt Alex, haar stem schor, haar blik donker van verlangen.

“Alsjeblieft,” roept Freya, die al tegen haar schouder duwt, dan tegen haar nek, en haar naar beneden leidt. 

Alex laat zich zakken—haar ogen verlaten geen seconde Freya’s gezicht, terwijl ze elke reactie observeert.

Freya’s vingers spannen zich aan in Alex’ haar. Haar rug buigt lichtjes, ze voelt het al voordat er ook maar iets gebeurt – de anticipatie, de manier waarop haar lichaam reageert op alleen al het idee van wat gaat komen.

Alex stopt daar om Freya's ondergoed nog verder opzij te trekken. Dicht genoeg dat Freya de warmte van haar adem op haar open vulva voelt, de nabijheid van haar zonder aanraking. Ze voelt haar verlangen naar de tong van Alex.

Ze slaakt ademloze kreunen, afgewisseld met hoge, kortstondige jammerkreten van verlangen, en slaat smekend één been om Alex’ hoofd en schouders.

Tegelijkertijd raakt Alex’ tong Freya’s verlangende, pulserende clitoris aan, en dringt haar vinger in één lange, heerlijke beweging weer diep in haar nattigheid. Freya begint haar heupen te rollen en gilt het uit, met het gevoel dat ze elk moment uit elkaar kan barsten. Alex voegt een tweede vinger toe en kromt haar vingers terwijl ze diep in haar streelt; haar bewegingen blijven gelijkmatig terwijl haar tong sneller beweegt.

Freya’s ademhaling breekt volledig, haar lichaam reageert voordat ze het kan bijhouden, haar gedachten glijden buiten bereik.

“Alex—”

Het is nauwelijks een woord.

Alex stopt niet.

Een vergetelheid van kleuren explodeert achter haar toegeknepen ogen, haar hersenen versplinteren in duizend diamanten terwijl Freya zucht-schreeuwt bij de aanval van plezier die eeuwig lijkt te duren.

De ontlading, de nasleep, de manier waarop haar lichaam nog steeds aan het bijkomen is—onregelmatige ademhaling, ontspannen en trillende spieren, duizeligheid. En dan volgt er nog iets anders. Een tweede golf, Alex likt haar nog steeds zachtjes. 

Freya's handen klemmen zich steviger in Alex' haar.

“Oh mijn god, Alex. Oh god. Verdomme. Verdomme!”

De woorden komen er ruwer uit dan ze verwacht. Een soort gegrom. En daarna een diepe, trillende, langgerekte kreun. Haar hand glijdt van Alex’ haar naar haar kaak en begeleidt haar omhoog, zachtjes maar niet aarzelend — precies genoeg druk om het duidelijk te maken.

Kom hier. Nu meteen.

Alex komt makkelijk.

En zodra ze binnen bereik is, kust Freya haar opnieuw. Ze proeft zichzelf op Alex' tong, wil haar en moet haar op haar beurt proeven. 

Haar andere hand vindt Alex' taille, trekt haar naar zich toe, draait haar om, en verschuift het evenwicht totdat Freya degene is die bovenop ligt.

Alex slaakt een zacht geluid tegen haar mond—verrast, maar niet tegenstribbelend.

Niet eens in de buurt.

Freya zit op schoot bij Alex en verdiept de kus, langzamer maar doelbewuster, alsof ze nu precies heeft besloten wat ze wil en geen seconde wil verspillen.

Haar handen bewegen doelbewust over Alex' schouders en langs haar zij, en verkennen haar op dezelfde manier als Alex dat bij haar had gedaan. Ze zuigt op Alex' onderlip voordat ze lager zakt, Alex' nek en borst kust en met haar tong over haar strakke tepels strijkt en cirkelt. Ze wisselt lichte en stevige zuigbewegingen af, waardoor die glinsteren van haar speeksel.

Haar tong dwaalt over Alex' torso en aanbidt haar. Haar handen vinden de tailleband van Alex' jeans, ze maakt de knoop los, trekt de broek uit en haar Calvin Klein-ondergoed mee. Post-orgasme adrenaline stroomt nu door Freya, scherp en helder, waardoor alles helderder, luider en directer aanvoelt.

Ze spreidt Alex’ benen en haar hongerige mond vindt Alex’ vochtigheid met zo’n intense urgentie dat het Alex de adem ontneemt; ze zuigt haar clitoris in haar mond, laat haar tong rond en rond en rond draaien, drinkt haar geur, haar smaak, haar reactie in.

“Fuck!” kreunt Alex, “Precies zo. Oh god, Freya.”

Freya houdt Alex’ dijen vast en begraaft haar gezicht tussen haar benen, haar mond gefixeerd op Alex, terwijl ze elke druppel van haar zoetheid likt en doorslikt, en kreunt bij hoe erg ze dit wil. Het doet het bloed uit haar hoofd wegtrekken. 

Binnen enkele minuten trilt Alex onder haar, haar lichaam is opgewonden en haar ogen rollen naar achteren in haar hoofd. Freya kust Alex over haar lichaam, haar huid is heet en vochtig van de inspanning van haar orgasme, en fluistert in haar oor: "Mag ik je neuken?"

Alex kijkt even verward. 

Freya vervolgt: “Heb je… een harnas?”

“Ik…”

“Sorry, is dat raar om te vragen?” Freya voelt zich plotseling onzeker. “Doe maar alsof ik niks heb gezegd––”

“Dat doe ik,” onderbreekt Alex, terwijl hij zachtjes over Freya’s gezicht aait. “Wil je het bij mij gebruiken?”

“God ja,” ademt Freya.

“Het zit nog in de verpakking. Ik heb het nog nooit met iemand kunnen gebruiken.”

“Waar is het?” vraagt Freya snel. 

Alex draait zich om, snuffelt in een lade naast het bed en haalt er een doos uit. Freya grijpt die enthousiast uit haar handen en Alex lacht. “Ik vind het geweldig hoe enthousiast je bent.” Ze beweegt een beetje op het bed, terwijl ze kijkt hoe Freya het open scheurt.  

Gelukkig voor Freya hoeft ze geen handleiding uit te zoeken: haar opwinding loopt al vooruit op de zaken, en ze is dankbaar dat het een eenvoudig instapharnas is, in feite ondergoed met een ring aan de voorkant om de dildo op zijn plaats te houden.

Alex gaat liggen terwijl Freya haar leidt. Freya's aanraking is stevig maar voorzichtig terwijl ze tussen Alex' benen gaat zitten. Alex trekt Freya's jurk uit, die ze tijdens hun haast om bij elkaar te zijn had aangehouden, en maakt haar beha met één beweging los.

"Je bent zo mooi," zegt Alex. Haar stem klinkt vol verlangen terwijl ze haar blik naar Freya's borst laat glijden en haar hand langzaam over haar heen beweegt.

Freya buigt zich voorover. Kust haar. Niet gehaast. Niet vraatzuchtig zoals voorheen. Langzaam, doordacht, opnieuw verbinden. Ze reikt met haar hand naar beneden naar Alex’ kutje, nog steeds doorweekt. Klaar voor Freya.

Ze gebruikt haar hand om de punt van de dildo naar de ingang van Alex te leiden en glijdt er door haar vochtigheid in om er zeker van te zijn dat het glad genoeg is.

“Ben je in orde?” vraagt Freya

zachtjes.“Zeker.”

En dan glijdt ze in haar. Alex ademt uit in het gevoel, haar lichaam wordt zacht onder Freya's. 

“Is dat oké?” vraagt Freya, terwijl ze haar gezicht scant.

“Dat voelt zo goed.”

“Vertel het me als—” begint Freya.

“Dat zal ik doen,” zegt Alex meteen, haar stem stabiel maar buiten adem. “Dat beloof ik.”

Freya’s bewegingen zijn in het begin aarzelend, ze wil er zeker van zijn dat Alex zich op haar gemak voelt, en dan worden haar stoten zelfverzekerder, geleid door instinct. Ze houdt haar ritme langzaam. Ze is zich bewust van elke ademhaling, elke kleine verandering, elk geluid, en past zich zonder na te denken aan, terwijl ze Alex in realtime leert kennen. Ze versnelt niet, ze houdt het langzaam, glijdt in en uit Alex, laat haar borsten op die van Alex zakken en drukt tegen haar aan, kust haar nek terwijl ze haar neukt.

Er bouwt zich ook een wrijving op voor Freya – elke beweging schuurt de basis van het speeltje tegen haar aan, een lage, gestage puls die haar overvalt. Ze ademt zachtjes uit tegen Alex’ huid, niet verwachtend dat ze er zelf zo veel van zou voelen.

Alex' lichaam reageert zonder terughoudendheid, haar handen grijpen naar Freya, en strelen dan haar rug terwijl ze kreunt. 

“Je voelt heerlijk aan, Freya.” Het komt eruit als een zucht.

Freya voelt het. Voelt het effect dat ze heeft. Voelt het glijden en samentrekken van Alex’ kutje, alsof het speeltje een verlengstuk van haarzelf is. Ze voelt zich krachtig, beschermend, smelt elke keer dat ze een zucht van tevredenheid van Alex hoort—één voor elke stoot van Freya’s lichaam tegen het hare.

Alex laat zich er volledig in vallen, haar lichaam bewegend met dat van Freya.

“Neuken,” ademt ze. “Christus. Freya!”

Freya buigt zich daarbij dichter naar haar toe, haar mond weer dicht bij haar oor, haar stem laag, vast. “Ik hou ervan om je te neuken.”

Alex slaakt als reactie een kreun, haar hele lichaam spant zich aan, haar armen om Freya's nek en rug geslagen. 

Terwijl Freya hoort hoe Alex komt — wetende dat zij degene is die haar daar brengt — ontrafelt er ook iets in haar. De geluiden van plezier die uit haar eigen mond ontsnappen verrassen haar, rauw en ongefilterd — geluiden die geen enkele andere vrouw ooit eerder uit haar heeft gekregen. 

***

Freya's ademhaling is vertraagd, haar lichaam zoemt nog steeds zachtjes, maar nu kalmer, luisterend naar Alex' hartslag, haar oor tegen haar borst gedrukt. Alex' hand beweegt door Freya's haar, vingers langzaam, zacht, en volgt steeds hetzelfde pad alsof ze er niet over nadenkt, alsof het de meest natuurlijke zaak is om Freya in haar armen te hebben. 

“Vertel me er meer over,” zegt Freya met gesloten ogen en een fluweelzachte stem, “het LGBT-café/bar dat je wilt openen.”

Alex's hand blijft even stil, alsof ze dat niet had verwacht, maar dan gaat ze weer verder.

“Hmm,” begint ze, en Freya kan horen dat ze glimlacht. “Nou, ik heb gewoon het gevoel dat er nergens voor queer mensen is om op een veilige plek rond te hangen, tenzij het een nachtclub is. 

“Ik kan me bordspellen voorstellen, chillavonden, misschien speeddaten, schrijversclubs, boekenclubs, kleine sprekersavonden. Ik wil dat het een ruimte is voor queerbijeenkomsten van welke aard dan ook. Ik wil het ergens in de voorsteden. Een buurtgevoel. Een kleine, intieme plek maar met grote ramen als ik die kan krijgen.”

Haar vingers gaan weer door Freya’s haar en Alex verschuift een beetje, waardoor ze comfortabeler gaat zitten terwijl ze praat.

"En dan 's avonds…" gaat ze verder, "zacht licht, misschien kaarsen, goede wijn, geweldige muziek, een knusse sfeer."

“Wat is je tijdlijn in een ideale wereld?” vraagt Freya zachtjes.

“Binnenkort, hopelijk. Ik heb al een mooi bedrag gespaard. Gewoon… wachten tot de juiste plek zich aandient.”

Dat is wat het doet.

Iets klikt er. Een lichtje gaat branden. Freya duwt zichzelf op haar elleboog en draait zich goed naar Alex toe.

“Wacht.”

Alex knippert en glimlacht. "Wat?"

Freya denkt alvast vooruit, de stukjes vallen op hun plek. “Ik weet misschien wel een plek.”

Alex blijft roerloos staan. "Wat bedoel je?"

Freya's brein staat in PR-modus en beweegt snel, haar eerdere zachtheid vervangen door groeiende opwinding.

“Een van mijn klanten,” vertelt ze enthousiast, “die gaan hun bar sluiten. Nog niet officieel—het is nog niet aangekondigd—maar ze gaan met pensioen. Ik was er eigenlijk kapot van. Ik vond het heerlijk om met hen samen te werken.”

“Hun locatie, het is aan de rand van de stad. Goede voetgangersstroom. Al ingericht, maar neutraal genoeg dat je het helemaal eigen kunt maken. Klein en knus, enorm erker aan de voorkant. “Het is…” ze onderbreekt zichzelf en herpakt zich. “Het is precies wat je beschreef voor je bedrijf.”

Alex gaat rechterop zitten.

"Meen je dat?"

Freya knikt, met grote ogen. “Ik zou een privébezichtiging kunnen regelen. Voordat het openbaar wordt. Het is nog niet op de markt.”

Er is een fractie van een seconde dat Alex haar alleen maar aankijkt.

Wordt verwerkt.

Dan—

Een brede en onbewaakte grijns, bijna ongelovig.

“Freya!”

“Dat weet ik!” zegt Freya glimlachend, met opgetrokken wenkbrauwen. “Dus… wil je dat ik—”

Alex twijfelt niet. “Ja. Absoluut ja.” Ze slaakt een zucht en pakt Freya’s gezicht vast om haar te kussen en haar op haar rug te draaien.

***

Tien dagen later—voordat de unit op de markt komt voor commerciële verhuur—ontgrendelt Freya de deur.

“Klaar voor je privébezichtiging?” vraagt Freya, terwijl ze Alex monter aankijkt.

Alex slaakt een zucht die een mix is van een lach en zenuwen. "Honderd procent."

Freya grijnst. De deur opent met een zachte klik en ze stappen samen naar binnen.

Licht valt door het grote voorraam en strekt zich uit over de houten vloeren. De basis van de plek is er al: een lange bar die verbouwd kan worden, open zitplaatsen, het soort sfeer dat het van dag tot nacht kan dragen.

Freya kijkt naar Alex. Ze is niet bewogen. Ze staat daar gewoon… Het in zich opnemen. Haar ogen dwalen door de kamer, stuk voor stuk, alsof ze het al in haar hoofd aan het bouwen is - waar de koffiezetapparaten zouden staan, hoe ze de ruimte zou inrichten, hoe ze het als van haar zou laten voelen.

Haar hand gaat naar haar mond zonder dat ze het doorheeft. “Oh mijn—” Ze onderbreekt zichzelf.

Freya kijkt toe hoe het volledig tot haar doordringt.

“Dit is—” Alex schudt haar hoofd, lachend binnensmonds, maar haar stem stokt halverwege. “Dit is het.”

En dan begint ze te huilen. Niet dramatisch. Niet hard. Gewoon een stille, overweldigende ontlading, alsof de emoties die ze zo lang heeft vastgehouden eindelijk een plek hebben gevonden om te landen.

Freya slaat meteen haar armen om haar heen.

Alex blaast uit en veegt over haar gezicht, terwijl ze een beetje om zichzelf lacht. “Ik wilde alleen maar—” Ze gebaart vaag om zich heen. “Dit is precies wat ik me had voorgesteld. Echt precies.”

“Ik ben zo blij,” zegt Freya zachtjes.

“Ik ben je zo dankbaar,” zegt Alex terwijl ze haar kust.

Ze bewegen zich naar de kale houten bar zonder dat ze het echt hebben besloten. Achteruit, zijwaarts, tot Freya’s rug er lichtjes tegenaan strijkt. Alex begint Freya’s overhemd los te knopen.

Freya lacht zachtjes in de kus en verbreekt die om te zeggen: “Doen we dit hier echt?”

“Mmhmm,” zegt Alex terwijl ze knikt, verder gaat met het openknopen, vervolgens een van de cups van Freya's bh naar beneden trekt en Freya's tepel in haar mond neemt.

Freya’s adem stokt als Alex’ handen naar haar heupen glijden en haar in één vloeiende beweging op de bar tillen. Alex’ handen bewegen meteen weer, rijden Freya’s kokerrok langzaam omhoog over haar bovenbenen, centimeter voor centimeter blootliggend, terwijl haar mond volgt—en haar benen kust terwijl ze omhoog gaat. Freya komt van de bar af en Alex trekt de rok nog verder omhoog, zodat als Freya weer gaat zitten, haar blote kont tegen het koude, gladde hout ligt.

Alex reikt naar Freya's string en schuift deze voorzichtig over haar hoge hakken, die ze aanhoudt. Haar handen rusten op Freya's bovenbenen, ze houdt haar daar vast terwijl ze naar voren leunt, haar focus volledig vernauwd.

Freya leunt achterover op haar ellebogen, haar benen omhoog, gedrapeerd over Alex' schouders. Alex' lippen strelen Freya's geslacht, en Freya rilt. Ze kan aan niets anders denken dan aan de lichte kusjes die Alex overal behalve op haar clitoris drukt, en aan de druk van Alex' handen op haar dijen. 

Ze duwt de dijen van Freya zachtjes verder uit elkaar, en Freya stemt er gewillig en wanhopig mee in. Een zacht geluid ontsnapt haar bij het eerste contact van de zachte, warme tong van Alex.

Alex haast zich niet. Ze neemt haar tijd—kussen, zuigen, likken, draaien, tikken, tong-fucking—en trekt Freya met elke seconde verder naar binnen, waarbij ze haar vingers pas toevoegt wanneer Freya zo doorweekt is dat ze er zonder weerstand in glijden. 

Freya verliest zichzelf in de aanraking van Alex. Haar adem op Freya's poes laat Freya's eigen adem sneller gaan en haar borsten gaan op en neer.

Freya's vingers klemmen zich steviger vast aan de rand van de bar. Haar adem stokt, alles trekt strakker en wordt intenser, tot het uitmondt in een explosie van vonken, kleuren en vallende sterren, waarna ze loom en ademloos achterblijft.

***

“Oké,” mompelt Alex terwijl hij Freya's nek kust, “ik moet deze plek hebben, nu we die hebben ingewijd.”

Freya straalt. 

Alex houdt haar rond haar taille en kust haar op het puntje van haar neus, dan haar wangen, dan haar lippen. “Dit is het. En ik bedoel niet alleen deze plek. Ik bedoel jou. Jij bent het. Jij bent het voor mij.”

“Ben ik dat?” zegt Freya, haar woorden haperend. 

"Ik ben nog nooit zo zeker geweest." Alex neemt Freya's gezicht met beide handen vast. "Ik weet dat het nog geen twee weken geleden is dat we elkaar hebben ontmoet, maar… ik hou van je."

Freya ademt zacht uit. Haar ogen glinsteren al en ze brengt haar handen omhoog om Alex' polsen vast te houden, die haar gezicht omkaderen. "Ik hou ook van jou."

***

De zaak zit tegen zonsondergang helemaal vol. Niet alleen druk,vol. Mensen staan schouder aan schouder, stemmen lopen door elkaar heen en de ruimte bruist op een manier die haar bijna onherkenbaar maakt vergeleken met de lege huls die ze ooit was.

Stemmen stromen de stoep op, gelach vloeit door het zachte gezoem van muziek, ergens tussen de deuropening en de weg, die vanavond alleen van hen is, klinken glazen tegen elkaar aan. 

Openingsavond. Acht maanden verbouwen, plannen, lange nachten en vroege ochtenden – het kwam allemaal uit op dit ene moment.

Alex staat net buiten de ingang en geniet van het uitzicht. Haar eigen bedrijf. Haar droom, werkelijkheid geworden.

Een overloopgazebo strekt zich uit langs de afgesloten straat, zacht verlicht, bezaaid met mensen gewikkeld in jassen en in gesprek. 

Fotografen bewegen zich door de menigte, flitsen weerkaatsen op brillen, op tandeloze glimlachen, op het bord boven de deur dat eindelijk – eindelijk – bij Alex hoort.

Het is precies wat Alex zich had voorgesteld. En meer.

“Hé, schat.”

Alex draait zich om. Freya is achter haar, ziet er een beetje verward uit, mouwen van haar overhemd opgerold, haar blonde haar wat rommeliger dan normaal, alsof ze de hele avond met haar handen door haar haar heeft gezeten.

“Hoe voel je je?” vraagt Freya.

Alex glimlacht. “Gewoon … alles in je opnemen.”

Freya volgt haar blik en kijkt naar de menigte, de lichten, de gitarist en alle opwinding.

“Jouw werk,” zegt Alex zacht.

Freya schudt haar hoofd. "Helemaal jij. Ik heb net wat telefoontjes gepleegd.”

Alex lacht zachtjes. "Je hebt letterlijk elke journalist in de stad zover gekregen om te komen, en je hebt een hele straat afgesloten."

“De voordelen van de baan,” zegt Freya met een schouderophalen, maar er verschijnt een kleine glimlach die ze niet helemaal kan verbergen.

Alex steekt haar hand naar haar uit. Haar hand vindt die van Freya moeiteloos, vanzelfsprekend, alsof die daar thuishoort. Ze buigt naar voren en drukt een snelle kus op Freya’s slaap. “Kom op,” zegt Alex, terwijl ze in haar hand knijpt. “Volgens mijn strenge PR-vriendin moet ik nu, denk ik, doen alsof ik weet hoe ik een toespraak moet houden.”

“Je zult het geweldig doen,” antwoordt Freya, terwijl ze met haar duim over de rug van Alex’ hand wrijft voordat ze die kust.

Freya tikt tegen een glas en roept iedereen naar buiten om naar buiten te komen. Alex stapt naar voren en schraapt haar keel.

"Hoi," zegt ze, een beetje overweldigd. "Wow. Ik dacht niet dat er zoveel mensen zouden komen."

Een lachsalvo gaat door de menigte. Ze werpt een halve seconde een blik naar Freya, wat haar weer met beide voeten op de grond zet. “Ik wilde alleen maar zeggen… bedankt. Eerlijk waar. Deze plek…” gebaart ze naar het gebouw, terwijl ze lichtjes haar hoofd schudt, nog steeds niet helemaal gelovend dat het waar is, “…dit zit al heel lang in mijn hoofd.”

“En om het nu zo te zien, al helemaal vol mensen, terwijl we nog niet eens officieel open zijn … het betekent alles voor me.”

Ze pauzeert. Haar ogen vinden Freya weer. Deze keer kijkt ze niet snel weg. “En ik had dit absoluut niet kunnen doen zonder de steun van mijn ongelooflijke vriendin, Freya.”

Er klinkt een paar keer gejuich bij dat.

“Kom hier naar boven, Freya,” zegt Alex, terwijl ze haar hand al naar haar uitstrekt.

Applaus, een paar keer gejuich, mensen die haar naam roepen. Natuurlijk kennen ze haar. Negentig procent van hen heeft met haar gewerkt, de andere tien procent wil dat.

Freya lacht kort, schudt haar hoofd en maakt met haar hand een snel absoluut niet gebaar. 

Alex wacht gewoon, haar hand uitgestoken, volkomen zeker.

Freya geeft toe en doet mee, terwijl ze haar glimlach probeert te verbergen.

“Verrader,” mompelt ze, terwijl ze Alex’ hand vastpakt.

“Op een dag ontmoet je iemand en wil je niets meer zonder hen doen,” zegt Alex. “Deze prachtige, geweldige vrouw heeft mijn leven veranderd op manieren waarvan ik niet eens wist dat ze mogelijk waren.”

Freya kijkt naar haar, nu onvoorbereid, iets zachters vervangt de verlegenheid.

Deze keer draait Alex zich helemaal naar haar toe. “Jij bent alles voor mij.”

Freya’s adem stokt. “Alex—”

Maar Alex beweegt al.

Ze doet een stapje achteruit.

Dan—

Zakt op één knie.

Het publiek snakt. Daarna barst het los.

Freya staart haar alleen maar aan, haar ogen zijn al vochtig. “Wat ben je—” lacht ze, half ongelovig. "Meen je dat serieus?"

“Dat ben ik,” zegt Alex terwijl ze het ringdoosje opent. “Ik weet dat deze plek mijn droom is. Maar jij—jij bent mijn toekomst.”

Freya houdt haar adem in.

“Wil je met me trouwen?”

"Ja!" zegt Freya onmiddellijk, lachend, trillend, en trekt haar al omhoog. "Ja, natuurlijk ja!"

Alex schuift de ring om Freya's vinger met licht trillende handen, allebei lachend erbij, beiden niet helemaal in staat om te geloven dat dit echt is. 

Dan trekt Freya haar naar zich toe, kust haar hard, zeker, daar midden in alles wat ze hebben opgebouwd, wetende dat dit nog maar het begin is.